شباهنگ

امروز شنيدم كه رفته ائ
و دلم باز شكست
و تنم باز گريست
و نگاهم پي ياري گم شد
من چه تلخم امروز!!!

دلم پرپر مي زند كه نيايي
كه نبينمت
و تو نمي داني
چقدر صبورم
و بيچاره دلم كه هيچ نمي گويد
و بيچاره دلم كه هيچ نمي داند
واي بر من بي تو
واي بر توي ندانسته بي من

افسوس
در تنهايی شکفتم
در تاريکی نهفتم
با سايه سخن گفتم
با عشق به خواب رفتم
از تو خبری افسوس
از تو گذری افسوس
با غربت دل ساختم
تنها و رها ماندم
حال خاکستری سردم
پاييزی و بی برگم
از تو خبری افسوس

بزرگترين آرزوي من برآورده شدن كوچكترين آرزوي توست؟؟؟؟

دختر تنهاي شب

       تقدیم به تنها عشق زندگیم که خودش و وجودش باعث پاکی قلبم شد

بنام سلطان قلبم بنام عشق بنام تو

دستان مرا بگیر

حسرت نمی گذارد تو را فراموشت کنم و عشق مانع ایست قلبی

و

تنها نگاه تو می تواند مانع از این مرگ شود

دوستت دارم

و

می خواهم در کنار من بمانی

بگذار این حسرت به واقعیتی تبدیل شود

و

در کنارت بودن را احساس کنم

ای کاش می توانستی دیدگان شسته شده از اشک مرا ببینی

و

دستان مرا در حالی که تو را نشانه رفته اند

و

تنها با صدای قلب تو خو گرفته اند را احساس کنی

لحظه لحظه های تنهایی من با تو و به یاد تو پر می شود

و

بدان تنها تو دلیل زنده بودنی

                                                                        عاشق بی صدا

 امشب از آسمان ديده ي تو روي شعرم ستاره مي بارد

               در سكوت سپيد كاغذها پنجره هايم جرقه مي كارد

شعر ديوانه تب آلودم شرمگين از شيار خواهش ها

                  پيكرش را دوباره مي سوزد عطش جاودان آتش ها

آري آغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست

     من به پايان دگر نينديشم كه همين دوست داشتن زيباست

           چه اندازه تنهایی من بزرگ است

                                   و

                تنهایی من شبیخون حجم تو را

                                     پیش بینی نمی کرد

           رنگ ها رنگ دگر می گیرند

        و فقط خاطره هاست

            که چه شیرین و چه تلخ

             دست ناخورده به جا می مانند

من از دلواپسی های غریب زندگی    

                 دلواپسی دارم

                   و کس باور نمی دارد

که من تنها ترین 

          تنهای این تنها  ترین شهرم......

                           تبسم بود

                                      تبسم بود

           یا سهم من از عشق تب و بیزاریست

من هر چه بخوانم که مرو بیهوده ست

           من هر چه بگویم که بمان تکراریست

دوست دارم از پشت هر پنجره ای که باز می کنم . فقط تو باشی.......

دل تو رشد

           غب کرده.

عشق مانند هوا در همه جا جاری است.

تو نفسهایت را قدری جانانه بکش.

دريغا كه همه مزرعه ی دلها را

              علف هرزه ی كين پوشانده ست

وهمه مردم شهر

               بانگ برداشته اند

                           كه چرا سيمان نيست

وكسی فكر نكرد

                كه چرا ايمان نيست

وزمانی شده است

          كه به غير از انسان

                         هيچ چيز ارزان نيست

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان ميروم وانگشتان خود رابر پوست نازک

شب ميکشم

چراغهاي رابطه تاريکند

چراغهاي رابطه تاريکند

کسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد کرد

کسي مرا به ميهماني گنجشکها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردني ست

"به ديدارم اگر می آيی بياا به انتهای جاده غربت به آنجا که آشيانه آخرين کبوتران عاشق

است . به نقطه ای که خورشيد غروب می کند . و راهی ....... آماده سفر ......... ای

عزيز .. سفر به شهری که سکوت فرياد جدايی است. وکبوتران غريبانه می

گريند.........."

                                    کاش می شد..........

 مهربان من ،دوستت دارم

آخر اي محبوب زيبا
بعد از اين دير آشنائي
آمدي خواندي برايم قصه ي تلخ جدايي مانده ام سر در گريبان بي تو در شبهاي غمگين بي تو باشد همدم من ياد پيمان هاي ديرين
آن گل سرخي كه دادي در سكوت خانه پژمرد آتش عشق و محبت در خزان سينه افسرد

*********************************

در گذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد

عشق ها می میرند

رنگها رنگ دگر میگریند

و فقط خاطره هاست

 که چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده با جا می ماند /.....

*************************

                 آفتابم

   با وجود آسمانی خسته ازیک تکه نور

                                 تشنه یک ذره نور

  گم درون خویشتن خالی و پوچ

  کودکانه

     دخترانه

             ریشه یک جاهلیت در وجودم جاری است

             دشنه ها و زخم مردان کاری است

                                         بر درخت زندگی

  آفتابم تشنه یک ذره نور

    ذره ای بیداری و اندیشه در جسم زمان

  آفتابم ....

  گاه بیداری مگر در چشم این انسان منگ

                           فصل گرد افشانی است؟!!!

  ای دریغا ای دریغ.....

  خنده بر لبهای جمع٬

      نقشی از شادی که نیست!

                        یک عادت تکراری